واژه ظهور ۲

در راه تو با دیده حسرت نگرانم.........دارد همه دم شوق تماشای تو چشمم

ديگر معناى واژه ظهور را نيز مى توان در اين مبحث يافت و آن مواردى است كه اين واژه به شخص امام عصر ـ ارواحنا فداه ـ نسبت داده شده است. چنانچه در برخى احاديث و ادعيه آن حضرت مى يابيم.

( فاظهر اللّهمّ لنا وليك وابن بنت نبيّك)(1)

پروردگارا ، ولى خود و فرزند دختر پيامبرت را براى ما آشكار نما.

اين گونه فرازها پديدار شدن آن حضرت پس از پنهانى را حكايت مى كند كه در اين صورت ظهور هم به معناى روزگار چيرگى حق و نيز هنگامه پديدار شدن طلعت زيباى يوسف فاطمى است.

ليكن به معناى ديگرى كه هر يك از اين دو را در بر داشته و حكايت از مفهومى عميق تر و ژرفتر دارد نيز مى توان اشاره كرد كه آن نيز در لابلاى سخنان ائمه هدى ـ عليهم السلام ـ يافت مى شود. اگر چه شايد بتوان اين نكته را از اسرار معارف الاهى دانست كه روايات بدان رهنمون است.
در ميان فرازهايى از كلمات امير مؤمنان على ـ عليه السلام ـ با گروهى از فرزانگان مسيحى ـ كه اين خود از ژرفاى سخن حكايت دارد ـ به گفتارى بر مى خوريم كه آن حضرت در خطاب به شيعيان خود مى فرمايد:
. . . پس شما ـ كه خداوند رحمتتان كند ـ گليم پاره خانه هاى خود باشيد تا آن هنگام كه امر ما به ظهور پيوندد . . .(2)

پيوستگى اين واژه و ارتباط او با امر ولايت ائمه هدى ـ عليهم السلام ـ در اين فراز و فرازهاى ديگر سخنان اهل بيت ـ عليهم السلام ـ پرده از نكته اى دقيق و زيبا برگرفته و دريچه اى را به سوى معرفتى سترگ مى گشايد ـ ظهور امر ما ـ .
نخست مى بايست والايى و عظمت امر اهل بيت ـ عليهم السلام ـ بررسى شود كه آن از چه شكوهى برخوردار است، و اينك كه دوران غيبت امام معصوم ـ ارواحنا فداه ـ است، تمام عوالم وجود از لطف او جرعه نوش زندگى اند.

( بيمنه رزق الورى وبوجوده تثبت الأرض والسماء)(3)

از يمن وجود او تمام ماسوى اللّه رزق مى برند و از هست او آسمان و زمين قرار گرفته است.

اين در حاليست كه نقش محورى آن عزيز جان در هاله هايى از غيبت و اسرار پنهان است. و هر آنچه هست پرتو ييست كه از لابلاى پرده ها بدين سوى تاريك مى تابد و آنگاه كه پرده برافتد و همگان چهره آفتاب هستى را نظاره گر باشند زمان ظهور ولايت است هنگامه اى كه قرآن از ترسيم آن سر باز زده و تنها چنين مى فرمايد:

(يوم تبدل الأرض غير الأرض) (۴)

روزگارى كه زمين ديگر زمين نباشد.

چرا كه بفرموده ى او اين سخن تحقق يافته است كه:

(وأشرقت الأرض بنور ربّها)(5)

و زمين از پرتو پروردگار خود خواهد درخشد(6)

چرا كه عقلها كامل مى گردد و حوزه هاى علم و معرفت تشكيل مى شود و استاد ربانى انسان بر كرسى تعليم و تربيت تكيه مى زند و اسرار هويدا مى سازد. تا آنجا كه تمامى علوم به اعتلاى خود نائل مى شوند.
و اين گوشه اى ست از پهنه زيباى ظهور و روزنه اى به آن سوى هستى.


مصادر:
1. بحارالانوار، 99 / 111.
2. ارشاد القلوب، 2 / 314.
3. مفاتيح الجنان، دعاى عديله.
4. سوره ى ابراهيم، آيه ى 48.
5. سوره ى زمر، آيه ى 69.
6. بحارالانوار، 52 / 330; تفسير قمى، 2 / 253.

/ 0 نظر / 8 بازدید