واژه ظهور ۱

ای آنکه بود منزل و مأواي تو چشمم..........باز آي كه نباشد به جز از جاي تو چشمم

«ظهور» واژه اى در زبان عربى است كه برگرفته از كلمه «ظهر» مى باشد براى شناخت بهتر واژه اى ظهور به ريشه و معانى مختلف آن باز مى گرديم تا اندكى به ژرفاى اين كلمه دست يازيم.
برخى از زبان شناسان عربى (ظَهَرَ) را حاكى از هر نوع بروز و آشكار شدن كه همراه با قدرت و قوت باشد، دانسته اند از اين رو هنگام ظهر را بدين نام ناميده اند چرا كه هنگامه روز به كامل ترين حد خود رسيده و از تمام ساعات روز درخشش و گرما بيشتر و پر قدرت تر است(1)

برخى ديگر نيز اين ماده را حكايت از پديدار شدن پس از پنهانى مى دانند و ظاهر را در مقابل باطن معنا مى كنند و ظاهر شدن نظر و ايده اى را از اين مقوله دانسته اند كه آن پيشتر مخفى بوده و اينك پديدار شده است و همچنين ظاهر شدن حمل (باردارى) كه پيشتر معلوم نبوده و اينك پديدار شده است.(2)

اينك مى توان هر يك از اين دو معنا را درباره واژه ظهور از لابلاى سخنان ائمه هدى ـ عليهم السلام ـ و آيات شريف قرآن بخوبى مشاهده نمود.
معناى نخست كه كه پديدار شدن با قدرت و شكوه است را مى توان در مواردى يافت كه ظهور به دين مبين اسلام و حقايق قرآن و معارف الهى نسبت داده شده است. چنانچه در آيه شريفه بدان اشاره شده است.
(هو الذي أرسل رسوله بالهدى ودين الحق ليظهره على الدين كله ولو كره المشركون)(3)

اوست كه پيامبر خود را براى هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر تمام اديان چيره سازد اگر چه مشركان نپسندند.

در سخنانى كه از اهل بيت پيامبر ـ صلّى اللّه عليه وآله ـ درباره اين آيه شريفه رسيده است بدين نكته تصريح شده كه اين وعده الاهى مبنى بر فراگير شدن اسلام تنها در زمان ظهور امام ـ ارواحنا فداه ـ تحقق خواهد يافت. چرا كه وى تعاليم آسمانى اسلام حقيقى را بر بندگان خدا عرضه داشته و بيشتر مردم با جان و دل آن را پذيرا خواهند شد و اندكى انگشت شمار كه سرشتى حق ستيز داشته و آن را از هر كه باشد نمى پذيرند نيز از برقش شمشير آن حضرت حفظ جان خود كرده و تظاهر به اسلام مى كنند.

مصادر:
1. مراجعه شود به مقابيس اللغة ابن فارس.
2. مراجعه شود به مصباح اللغة.
3. سوره صف، آيه9

/ 0 نظر / 5 بازدید